امیركبیر و افتخار میزبانی آلاله ها
پس از آنكه در 16 دي ماه امسال، دانشگاه تهران عليرغم آنكه در تعطيلات به سر مي برد اما با استقبال به ياد ماندني دانشجويان و مردم، افتخار ميزباني از 5 شهيد گمنام را داشت، دوشنبه ۵ اسفند نیز دانشگاه اميركبير با حضور نزديك به 3۰۰۰ نفر از دانشجويان و مردم، به استقبال 5 شهيد گمنام دوران دفاع مقدس رفت.
اما خارج از رويداد اصلي اين روز كه حضور دانشجويان و مردم و تشييع پيكرهاي شهدا در اين دانشگاه بود، اتفاقاتی نيز در حاشيه اي اين مراسم روي داد كه در نوع خود جالب توجه بود، فكر مي كنم شما هم همچون من معتقدید فارغ از هر نوع جناح بندي سياسي و حتي آيين و مكتبي، بحث احترام به شهداي جنگ تحميلي كه در ميان آنها حتي ارمني، مسيحي و... هم وجود داشته است، اظهر من الشمس و كاملا بديهي است. اما همان طور كه قابل پيش بيني بود طيف بي آبروي "علامه" دفتر تحكيم وحدت كه در سال هاي اخير به خوبي ماهيت جعلي خود را به نمايش گذاشته بار ديگر به خوبي نشان داد از كجا خط مي گيرد و برايش همه چيز مهم است جز آنچه كه بتوان آن را "مكتب"، "شريعت"، و حتي "منافع ملي" نام گذاري كرد.
اوباشي كه نقش بستن عكس هايشان در صفحه اول بي بي سي، روزآنلاين، راديو فردا و ... برايشان آرزوست، تا احساس كنند وظيفه شان را به خوبي انجام داده اند. حال به قيمت پرت كردن سنگ و اشياي ديگر به ديگر دانشجويان باشد، يا سوت و كف هاي مكرر يا فحش دادن و... مهم حلال بودن ناني است كه مي خورند!!
اما نکته دیگر اجماع رسانه ای در بزرگداشت این شهدای گمنام بود. خبرگزاری آفتاب با تیتر "تشییع و تدفین باشكوه پنج شهید گمنام در دانشگاه امیركبیر" به استقبال شهدا رفته است. این خبرگزاری می نویسد:«این پنج شهید گمنام در عملیات های محرم، والفجر 8 و کربلای پنج به دیدار معبود شتافته بودند.» در قسمت دیگری از این گزارش آمده است:«دانشگاه امیرکبیر بعد از دانشگاه شریف، امام صادق(ع)، شهید بهشتی، تهران و پیام نور، میزبان شهدای گمنام هشت سال دفاع مقدس شد.»
حیات نیز می نویسد «تشییع پیکر این بزرگواران از مقابل دانشگاه تهران آغاز و تا دانشگاه امیر کبیر ادامه داشت.» همچنین ایسنا از سخنرانی دكتر رهايي رئيس دانشگاه صنعتي اميركبير در اين مراسم خبر داد.
پروردگارا چه تنگ و تيره و تاريک می نماید راهي که دلالت تو در آن نيست و چه روشن و حقيقت نما و منير، صراطی که هدايت تو قرین آن است. خداوندا! تو خود می دانی که در هر شروع از تو کمک خواسته ام و این بار نیز؛ باشد که در ادای تکلیف و در طی این مسیر پر خطر، پرچم بر زمین نیفتد.